Tlenek węgla – działania ratownicze funkcjonariuszy PSP i ZRM oraz leczenie szpitalne
Diagnostyka szpitalna – SOR/OIT
Podstawowym badaniem, które pozwala w warunkach szpitalnych potwierdzić zatrucie tlenkiem węgla, jest oznaczenie karboksyhemoglobiny (HbCO) z krwi tętniczej lub żylnej pacjenta. Oznaczanie poziomu HbCO jest kluczowe w diagnostyce zatrucia tlenkiem węgla, jednak nie jest ściśle skorelowane z nasileniem objawów zatrucia i rokowaniem. U osób zdrowych fizjologiczna wartość hemoglobiny tlenkowęglowej nie powinna wynosić więcej niż 3% całkowitej zawartości hemoglobiny. Jak już zaznaczono, wynik ten może być podwyższony (np. w przypadku osób przewlekle palących papierosy), natomiast poziom COHb > 12% świadczy o zatruciu tlenkiem węgla i jest wówczas skorelowany z objawami manifestowanymi przez pacjenta. Należy równocześnie zwrócić uwagę, że okres półtrwania CO w przypadku oddychania powietrzem atmosferycznym wynosi 4-5 godzin, a 100-proc. tlenem – 80 minut, dlatego czas pomiaru od wystąpienia objawów, które mogą być niespecyficzne, ma kluczowe znaczenie. Pomocnym badaniem jest również ocena równowagi kwasowo-zasadowej wraz z panelem gazometrycznym krwi tętniczej, co pozwala ocenić obecność i stopień mogącej rozwijać się u pacjenta kwasicy w związku z hipoksją oraz zaburzeniem procesów metabolicznych.
[...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
Mogą zainteresować Cię również
