Rozwój technologii mgły wodnej w działaniach interwencyjnych
Dopiero w latach 90. XX wieku mgła wodna stała się siłą, z którą należało się liczyć. Wynikało to głównie z dwóch powodów: postanowień protokołu montrealskiego w sprawie „substancji zubożających warstwę ozonową” pod koniec lat 80. oraz pożaru promu pasażerskiego „Scandinavian Star” w 1990 r., podczas którego zginęło 158 osób – prawie połowa wszystkich pasażerów.
Aż do podpisania protokołu montrealskiego halon – chemiczny środek gaśniczy na bazie bromu – sprawdzał się jako środek gaśniczy. Był skuteczny, wydajny, dość tani i łatwy w instalacji. Jego wycofanie utorowało drogę dla systemów gaszenia ognia za pomocą mgły wodnej, które w konsekwencji stały się ważnym obszarem badań i rozwoju. Należy również dodać, że halon używany np. do gaszenia maszynowni był gazem trującym.
W obszarach takich jak ochrona przeciwpożarowa często potrzeba poważnych wypadków, aby doprowadzić do zmian. Wspomniana katastrofa z 1990 r. ostatecznie doprowadziła do poprawy wymagań Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO) w zakresie bezpieczeństwa pożarowego i opracowania wytycznych dotyczących instalacji, a także procedur przeprowadzania testów pożarowych [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
